Wednesday, November 22, 2017

திருமண நாள்


குழந்தைகள் மகள்களாக மாறிக் கொண்டிருக்கும் தருணமிது. மகள்களின் யாரோ ஒருவர் தான் முதலில் தெரியப்படுத்துவார். அடுத்தடுத்து மற்றவர்களும் சேர்ந்து கொள்வார்கள். மனைவியின் முறைப்பை உள்ளே உருளும் பாத்திர ஓசையின் மூலம் நம்மால் உணர்ந்து கொள்ள முடியும். 

திருமண நாள், பிறந்த நாள் என்று எதுவும் நினைவில் இருப்பதில்லை. வயது கூடும் போது இரண்டு விசயங்கள் நமக்குள் நடக்கும். ஒன்று மறதி மற்றொன்று கொண்டாட்ட மனோ நிலை மாறும். 

நம் வயது கூடும் போது, நம் எண்ணங்களின் நோக்கம் வேறுவிதமாகப் போய்விடுகின்றது. நோக்கங்கள் மாறிக் கொண்டேயிருப்பதால் முக்கியமான பல விசயங்கள் மறந்துவிடுகின்றது. நமக்குள் இருக்கும் குழந்தைத் தனம் படிப்படியாகப் பலராலும் திருடப்பட்டு இருக்கும். நமக்கென பிரத்யோகமாக இருந்த பல ரசனைகள் மழுங்கடிக்கப்பட்டு இருக்கும். ஆழ்ந்த வாசிப்பு மாறி அவசர கதியில் உள்ளே நுழைந்த பலவும் குழப்பங்களைப் பந்தி போட்டு வரவேற்றுக் கொண்டிருக்கும். 

என்னைப் போலவே மகள்களும் மாறிக் கொண்டேயிருக்கின்றார்கள். மாறவே மாட்டேன் என்ற மனைவியும் அவரின் எளிய விருப்பங்களும் பல சமயம் சவாலாக உள்ளது. 

திருமண நாள் வரும் சமயங்களில் அதுவும் ஒரு நாள் தானே? என்ற எண்ணத்தை மாற்றியவர் மனைவி. அவருக்கு அது தான் அவர் வாழ்வின் முக்கியமான நாள் என்பதனை உணரவே பல வருடங்கள் எனக்கு ஆனது. தொடக்கத்தில் மகள்களின் பிறந்தநாளில் தெரிந்த ஆராவாரம் இப்போது மெதுமெதுவாக அடங்கி இன்று பெரிதான சுவராசியம் இல்லாமல் மாறிவிட்டது. ஆனால் இவற்றை விட மற்றொன்றை எப்போதும் நான் நினைத்துக் கொள்வதுண்டு. 

இறந்தவர்களின் நினைவு நாளை ஏன் நம்மால் சரியாக நினைவில் கொண்டுவரமுடிவதில்லை என்று? 

அப்பாவின் இறந்த நாள் சரியான அவர் இறந்த அடுத்த மாதங்களில் தான் நினைவில் வருகின்றது. அதுவும் ஊரில் இருந்து யாராவது அழைத்துச் சொன்னால் தான். தாத்தா, பாட்டி இறந்த நாள் எந்த நாள் என்பதே மறந்தே போய்விட்டது. பழகிய பலரின் நினைவு தினமும் இப்படியாகத்தான் உள்ளது. 

அன்றாட அழுத்தங்கள் ஒவ்வொன்றும் உள்ளே இருக்க, முக்கிய நினைவுகள் அனைத்தும் மறந்து போய் வாழ்வின் அன்றைய தேவைகள் முக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கின்றது. பிறந்த நாள், திருமண நாள் போன்ற நாட்களில் கட்டாயம் ஒரு கணக்கு எடுத்துப் பார்ப்பதுண்டு. மாறிய எண்ணங்கள், மாறிக் கொண்டே வரும் ஆரோக்கியம், விலகிய நண்பர்கள், இழந்தவைகள், கற்ற பாடங்கள், படிப்பினைகள், பெற்ற நிந்தனைகள் என்று பட்டியலிட்டு பார்ப்பதுண்டு. 

சுருங்கிய உறுப்புகள், அடம்பிடிக்கும் ஆரோக்கியம், விட முடியாத பழக்கவழக்கங்கள் என்று கணக்கில் கொண்டு வந்தாலும் கண் கட்டி வித்தை போலவே நீ இன்னமும் திருந்த வேண்டும் என்றே காலம் மிரட்டிக் கொண்டேயிருக்கின்றது? வளரும் போது ஒவ்வொன்றும் மறையும் அல்லது குறையும். ஆனால் ருசி குறையாமல் இருக்கும் போது அது ஆரோக்கியத்திற்குக் கொடுக்கும் விலையாக உள்ளது. வாயைத் திறக்காமல் இருக்க வேண்டிய சமயங்களில் திறந்த காரணங்களால் பெற்ற இழப்புகள் ஒவ்வொன்றும் பக்கவாட்டில் நின்று கொண்டு பாடங்களை நடத்திக் கொண்டேயிருக்கின்றது. 

இனியாவது திருந்துவாயா? என்று ஆசிரியர் போலக் காலம் தன் கைகளில் பிரம்புகளால் விளாசிக் கொண்டேயிருந்தாலும் எத்தனை முயற்சித்தாலும் மாற்றிக் கொள்ள முடியாத நம் அடிப்படை குணாதிசியங்கள் நமக்கே பழிப்பு காட்டும். 

இவற்றை எல்லாம் நாம் அடைய வேண்டும் என்ற பெரிய பட்டியல் தூசி அடைந்து கிடைக்க மூச்சு இறைக்க ஓடி வந்த களைப்பு பட்டியலை மறந்து அடுத்த நாள் பயத்தை தந்து விடுகின்றது. 

இன்று இரவு படுத்தவுடன் தூக்கம் வந்தால் போதும் என்ற எளிய விருப்பத்தில் எல்லாமே மறந்து போய் அடுத்த நாள் விழிப்பில் சாதாரண எளிய மனித வாழ்க்கையை வாழ கற்றுக் கொண்டிருக்கின்றேன். இப்படியே ஒவ்வொரு சமயத்திலும் காலம் என்னை நகர்த்திக் கொண்டு இருக்கின்றது. 

அடுத்த நாள் ஆச்சரியம் என்னவாக இருக்குமோ? என்ற எண்ணத்தில் உள்ளே இருக்கும் நம்பிக்கைகள் விழிகளில் வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சுகின்றது. இப்படித்தான் ஒவ்வொரு சமயத்திலும் என்னைச் சுற்றிப் படரும் அவநம்பிக்கை கொடிகளை வெட்டி சாய்த்துக் கொண்டே என் மரத்தை நான் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றேன். இன்னமும் மரத்தின் ஆணி வேர் என்ற ஆரோக்கியம் பழுது படாமல் இருப்பதால் எல்லா நிலைகளிலும் இயல்பாக வாழ முடிகின்றது. 


 (
படம்
நன்றி)
       Henk Oochappan

உங்கள் வாசிப்புக்கு